Kıskançlık Aslında Doğal Bir Duygudur
Kardeş kıskançlığı, bir çocuğun ebeveyn ilgisini ve sevgisini paylaşmak zorunda kaldığında yaşadığı son derece doğal bir duygudur. Bu duygunun öğrenilme biçimini; çocuğun kendi deneyimleri, model aldığı yetişkinler ve ebeveyn tutumları yakından etkiler.
Peki Ne Kadarı Normal?
Kardeşler arasında zaman zaman anlaşmazlık yaşanması beklenen bir durumdur. Kritik soru şudur: Kardeşler yüzde kaç iyi, yüzde kaç kötü anlaşıyor? Aralarındaki ilişkinin yaklaşık yarı yarıya iniş çıkışlar göstermesi normal kabul edilir.
Dikkat Edilmesi Gereken İşaretler
Ancak anlaşamama oranı belirgin şekilde yüksekse ve aşağıdaki davranışlar sıklıkla gözleniyorsa, durumu daha yakından değerlendirmekte fayda vardır:
- Sürekli aşağılayıcı sözler ya da alay etme
- Fiziksel şiddete varan çatışmalar
- Bir kardeşin sürekli "görünmez" hissetmesi
- Kardeşinin başarısından veya ebeveyn ilgisinden aşırı rahatsızlık duyma
Ebeveynler Neler Yapabilir?
- Çocukları birbirleriyle kıyaslamaktan kaçının.
- Her çocukla ayrı ayrı, özel zaman geçirin.
- Çatışma anında taraf tutmak yerine, her iki çocuğun da duygusunu adlandırmasına yardımcı olun.
- Paylaşmayı zorunlu kılmak yerine, paylaşmanın değerini örnek olarak gösterin.
Kardeş kıskançlığı çoğu zaman zamanla ve doğru ebeveyn tutumlarıyla dengelenir. Ancak yoğunluğu ve sıklığı aile yaşamını zorlaştırıyorsa, bir çocuk ve ergen uzmanından destek almak süreci kolaylaştıracaktır.